2nd Symphony - Festinemus amare homines, 2005
category: 1. oratories
publisher: PWM Edition, PL
orchestral parts: PWM bmo@pwm.com.pl
listen part3
Jan Twardowski
Let's Hurry
Let's hurry to love people 'cause they leave so soon
Only their shoes and deaf phone remain
Only what is unimportant lingers like a cow
What's most important rushes so fast
Then normal so unbearable silence exists
Just like purity derived from despair
When we think about someone that we're left without
Don't be convinced that you still have time because it's not assured
And we loose our tenderness like good luck
That comes as both pathos and humor
Just like two passions are lesser than one
And hurriedly leave like a bird in July
Just like a sound not very accurate or a dry respect
To really see you need to close your eyes
Though it is a higher risk to be born than die
We still love too little and too late
Don't write about it too often but write once and for all
So you'll be like a dolphin gentle and strong
Let's hurry to love people 'cause they leave so soon
And those who do not leave not always return
And you never know when speaking of love
Whether first is the last one or last is the first.
O II Symfonii „Festinemus amare homines”
Wynikiem przemyśleń na gruncie odpowiedzialności za odpowiednie ukazanie w II Symfonii warstwy słownej, w jej relacji z szeroko zakrojonym aparatem wykonawczym było zrewidowanie mojego dotychczasowego doświadczenia związanego z pojmowaniem roli tekstu w utworach wokalno-instrumentalnych oraz zastosowanie odpowiednich zabiegów redukcyjnych zarówno na gruncie formalnym jak i fakturalnym.
Obok tekstu, elementem pierwszoplanowym jest w II Symfonii rytm, którego rola uwypuklona we wszystkich częściach, ma swoje apogeum w części czwartej. Funkcja rytmu w całym utworze nabiera znaczenia formotwórczego; jego zróżnicowanie, w powiązaniu z zastosowaniem zmiennego metrum, jest świadomym nawiązaniem do rytmiki arabskiego kręgu kulturowego.
Pisana w latach 2003-2005, na zamówienie Festiwalu Chórów Uniwersyteckich Universitas Cantat w Poznaniu, II Symfonia Festinemus amare homines na sopran, dwa chóry mieszane, dwa fortepiany i orkiestrę, posiada dedykację: Johannes Paulus II in memoriam. Krótki, lecz niezwykle głęboki tekst zmarłego niedawno autora − ks. Jana Twardowskiego oddaje w sposób niezwykły także sens przesłania płynącego z nauki Wielkiego Papieża: „kochamy wciąż za mało i stale za późno”. Trwający około 25 minut utwór składa się z czterech części: Festinemus (Spieszmy się), Tempus (Czas), Amamus (Kochamy), Decedunt (Odchodzą).
Przekładu tekstu na język łaciński dokonał prof. Sylwester Dworacki. Prawykonanie miało miejsce dnia 25 czerwca 2005 w Auli Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, podczas koncertu finałowego Festiwalu Chórów Uniwersyteckich Universitas Cantat.
Partyturę II Symfonii (która była podstawą mojego przewodu habilitacyjnego w zakresie kompozycji) opublikowało w 2006 roku Polskie Wydawnictwo Muzyczne w Krakowie. Nagranie pod batutą Łukasza Borowicza, trzykrotnie ukazało się na płycie CD.
Paweł Łukaszewski
Ks. Jan Twardowski
(przekład: Sylwester Dworacki)
FESTINEMUS AMARE HOMINES
I. Festinemus
Festinemus amare homines / tam cito decedunt
calcei eorum telephonumque surdum remanebunt
solummodo quae nihili sunt ut bos procedunt tarde
gravissima quoque adeo velocissima ut repente fiant
tum silentium consuetum sequitur / itaque vix tolerandum
sicut castitas simpliciter de desperatione nata
dum de aliquo cogitamus / sine eo manentes
II. Tempus
Ne sis certus tibi tempus esse / quoniam certum incertum
nostram humanitatem nobis adimit / sicut omnis fortuna
uno tempore / sicut pathos et laetitia venit
sicut affectus duo / semper infirmiores / quam unus
tam subito excedunt / ut turdus mense Iulio conticescunt
ut sonus aliquantum rudis / vel salutatio ieiuna
ut acriter videant / oculos claudunt
III. Amamus
Licet maius periculum nascendi quam moriendi
usque non satis / et semper sero amamus
De his nimis frequenter scribere noli / sed in omne tempus scribe
et sicut delphinus / mitis et firmus eris.
IV. Decedunt
Festinemus amare homines / tam cito decedunt
et qui non cito decedunt / non semper revertuntur
et numquam scimus de amore dicentes
utrum primus ultimus sit / an ultimus primus.
2nd Symphony - Festinemus amare homines, 2005
category: 1. oratories
publisher: PWM Edition, PL
orchestral parts: PWM bmo@pwm.com.pl
listen part3
Jan Twardowski
Let's Hurry
Let's hurry to love people 'cause they leave so soon
Only their shoes and deaf phone remain
Only what is unimportant lingers like a cow
What's most important rushes so fast
Then normal so unbearable silence exists
Just like purity derived from despair
When we think about someone that we're left without
Don't be convinced that you still have time because it's not assured
And we loose our tenderness like good luck
That comes as both pathos and humor
Just like two passions are lesser than one
And hurriedly leave like a bird in July
Just like a sound not very accurate or a dry respect
To really see you need to close your eyes
Though it is a higher risk to be born than die
We still love too little and too late
Don't write about it too often but write once and for all
So you'll be like a dolphin gentle and strong
Let's hurry to love people 'cause they leave so soon
And those who do not leave not always return
And you never know when speaking of love
Whether first is the last one or last is the first.
O II Symfonii „Festinemus amare homines”
Wynikiem przemyśleń na gruncie odpowiedzialności za odpowiednie ukazanie w II Symfonii warstwy słownej, w jej relacji z szeroko zakrojonym aparatem wykonawczym było zrewidowanie mojego dotychczasowego doświadczenia związanego z pojmowaniem roli tekstu w utworach wokalno-instrumentalnych oraz zastosowanie odpowiednich zabiegów redukcyjnych zarówno na gruncie formalnym jak i fakturalnym.
Obok tekstu, elementem pierwszoplanowym jest w II Symfonii rytm, którego rola uwypuklona we wszystkich częściach, ma swoje apogeum w części czwartej. Funkcja rytmu w całym utworze nabiera znaczenia formotwórczego; jego zróżnicowanie, w powiązaniu z zastosowaniem zmiennego metrum, jest świadomym nawiązaniem do rytmiki arabskiego kręgu kulturowego.
Pisana w latach 2003-2005, na zamówienie Festiwalu Chórów Uniwersyteckich Universitas Cantat w Poznaniu, II Symfonia Festinemus amare homines na sopran, dwa chóry mieszane, dwa fortepiany i orkiestrę, posiada dedykację: Johannes Paulus II in memoriam. Krótki, lecz niezwykle głęboki tekst zmarłego niedawno autora − ks. Jana Twardowskiego oddaje w sposób niezwykły także sens przesłania płynącego z nauki Wielkiego Papieża: „kochamy wciąż za mało i stale za późno”. Trwający około 25 minut utwór składa się z czterech części: Festinemus (Spieszmy się), Tempus (Czas), Amamus (Kochamy), Decedunt (Odchodzą).
Przekładu tekstu na język łaciński dokonał prof. Sylwester Dworacki. Prawykonanie miało miejsce dnia 25 czerwca 2005 w Auli Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, podczas koncertu finałowego Festiwalu Chórów Uniwersyteckich Universitas Cantat.
Partyturę II Symfonii (która była podstawą mojego przewodu habilitacyjnego w zakresie kompozycji) opublikowało w 2006 roku Polskie Wydawnictwo Muzyczne w Krakowie. Nagranie pod batutą Łukasza Borowicza, trzykrotnie ukazało się na płycie CD.
Paweł Łukaszewski
Ks. Jan Twardowski
(przekład: Sylwester Dworacki)
FESTINEMUS AMARE HOMINES
I. Festinemus
Festinemus amare homines / tam cito decedunt
calcei eorum telephonumque surdum remanebunt
solummodo quae nihili sunt ut bos procedunt tarde
gravissima quoque adeo velocissima ut repente fiant
tum silentium consuetum sequitur / itaque vix tolerandum
sicut castitas simpliciter de desperatione nata
dum de aliquo cogitamus / sine eo manentes
II. Tempus
Ne sis certus tibi tempus esse / quoniam certum incertum
nostram humanitatem nobis adimit / sicut omnis fortuna
uno tempore / sicut pathos et laetitia venit
sicut affectus duo / semper infirmiores / quam unus
tam subito excedunt / ut turdus mense Iulio conticescunt
ut sonus aliquantum rudis / vel salutatio ieiuna
ut acriter videant / oculos claudunt
III. Amamus
Licet maius periculum nascendi quam moriendi
usque non satis / et semper sero amamus
De his nimis frequenter scribere noli / sed in omne tempus scribe
et sicut delphinus / mitis et firmus eris.
IV. Decedunt
Festinemus amare homines / tam cito decedunt
et qui non cito decedunt / non semper revertuntur
et numquam scimus de amore dicentes
utrum primus ultimus sit / an ultimus primus.
